L i s t e n i n g

เรื่องนี้มันก็ผ่านมานานแล้วน่ะ  แต่ก็อยากจะเล่าสู่กันฟังอีกรอบ  .... ในความคิดของเราน่ะ เรื่องโรคจิตเป็นเรื่องที่น่ากลัวช่ะม่ะ เราก็กลัว  แต่พอเล่าให้เพื่อนฟัง  ทำไมมันเอาแต่ขำกันอ่ะ  แอบบ งง น่ะเนี่ย

เรื่องมันมีอยู่ว่าเราไปงานสัปดาห์หนังสือมา แล้วมาหาเพื่อนที่เซ็นทรัลลาดพร้าวจึงนั่งคุยกันและนั่งอ่านหนังสือที่ซื้อมานั่นแหละ  อยุ่ชั้นใต้ดิน  โต๊ะที่ติดกับฝั่งท๊อปอ่ะ ที่มันมีโซนอาหารช่ะม่ะ แถวนั้นแหละ อ่านไปสักพักเพื่อนชวนกลับ  เราก็แบบกำลังสนุก เลยบอกว่ากลับก่อนเลยเด๋วอ่านต่อก่อนนิดนึง (กลับคนละทางกัน) นั่งสักพักรุ้สึกว่ามีสิ่งมีชีวิตมานั่งร่วมโต๊ะ  เราก็เลยเงยหน้าขึ้นมา  เกิดสงสัยว่า โต๊ะก็ว่างเยอะแยะแล้วมานั่งโต๊เดียวกับเราทำไม

แล้วชายผู้นั้นก็เริ่มบทสนทนาที่ไม่น่าจะพิศมัยเท่าไหร่นัก  มันยิ้ม...แล้วพูดว่า  น้องเรียนรามใช่มั๊ย  (ปล.เราเรียนสองที่น่ะ ที่ มศว กับ ราม ) แล้วช่วงนั้นมีสอบรามจึงตอบ ๆ ไปว่าใช่ มันก็บอกพี่ก็เรียนน่ะ แล้วก็เริ่มหยิบโน่นหยิบนี่ออกจากกระเป๋า  แทบจะเทเลยก็ได้ รื้อโน่นรื้อนี่มาให้ดู ซึ่งเราไม่ได้สนใจจะดูเลย แล้วมันก็เริ่มพูด

มัน : พี่รอน้องมานานแล้วน่ะ (คาดว่ารอให้อยู่คนเดียว)

เรา : รอทำไมว่ะ (ในใจ)

มัน : พี่มาชวนน้องคุยอย่างงี้น้องกลัวมั๊ย 

เรา : (ใครจะไม่กลัวว่ะ) แต่ก็ตอบไปว่า  ไม่ ถามทำไม

มัน : พี่ว่าน้องต้องกลัวพี่แน่ ๆ เลย งั้นพี่ไปดีกว่า

เรา : ก็ไปซะซิไม่ได้บอกให้อยุ่นี่ รีบ ๆ ไป

แล้วมันก็ไปจริง ๆ เก็บข้าวเก็บของ  เราก็เริ่มเก็บเหมือนกัน กำลังจะลุกไป  มันก็กลับมา

มัน : พี่ว่าพี่คุยกับน้องอย่างงี้พี่สนุกดี พี่ชอบ น้องกลัวอย่างงี้พี่ชอบ

เรา : อ้าวไหงพูดงี้ว่ะ เริ่มจิตแล้วสิ เราก็เลยลุกแล้วบอกไปแระจะกลับ

เราก็เดินเตร็ดเตร่อยุ่ในท็อปก่อนแล้วเข้าไปคลุกในห้องน้ำประมาณ 20 นาที กลัวมันตามกลับบ้าน  แล้วเราก็เดินไปลงใต้ดินช่ะม่ะ  อืมม ทางโล่งไม่มีมัน  เดินอย่างสบายใจ ลงใต้ดินไป ติ๊กบัตร ลงบันไดเลื่อน....เลื่อน ๆ ๆ ลงไป เราเลยเงยหน้าขึ้นมาแล้วแบบ  เข่าแทบทรุด  ช็อค หัวใจหล่อนมากองอยู่ตาตุ่ม  ก็มันเล่นยื่นยิ้มรออยู่หน้าบันไดเลื่อนที่ใต้ดิน จะวิ่งกลับก็ไม่ได้ วิ่งสวนบันใดเลื่อนที่เลื่อนลงคงตลกน่าดู  ทำไงล่ะทีเนี่ย  เราก็รีวิ่งเข้าใต้ดิน มันก็ตามไปอย่างใจเย็น ๆ ๆ เราเดินไปตู้อื่นมันก็เฉยอย่างเย็นใจ  เราเลยลงสถานีพระราม 9 แล้วรีบวิ่งติ๊กบัตรออกมา  แทบจะเรียกว่าวิ่งด้วยความเร็วแสง ออกมาหน้าฟอร์จูน  ดูเหมือนมันจะตามไม่ทัน เพราะตรงพระราม 9 ฝั่งฟอร์จูนเราไปบ่อย มันจะมีทางแล้วเล็ก ๆ เป็นบันได้แคบ ๆ คนไม่ค่อยใช้กัน ถ้าโผ่ลจากตรงนั้นจะเจอ Taxi พอดี แต่ถ้าขึ้นบันใดเลื่อนออกปกติจะเจอโรงแรม ... เราก็รีบวิ่ง ๆ ๆ ขึ้น Taxi

แล้วบอกว่า พี่ไปจักษุรัตนิน เส้นแกรมมี่น่ะ เอาแบบด่วนเลยพี่ ซิกแซกซิ่งได้ตามสบาย  สั่งเสร็จเราก็นั่งมองซ้ายขวาหน้าหลังว่ามันตามมาทันรึป่าว  อ่า...ไม่มีมัน  แต่ Taxi ยังไม่ออกรถ  ไอ้เรารึก็กลัวมันตามมาทัน ก็ งง  อ้าวพี่ ทำไมไม่ออกรถล่ะ  เอาแบบด่วนที่สุดเลยน่ะ หนูอนุญาตให้พี่ซิ่งได้ตามสบาย  เอาเลย   แต่ Taxi ก็ยังเงียบ  เราก็เริ่มเอ๊ะใจ  เอ๊ะ...ทำไมพี่ไม่ออกรถล่ะ  Taxi ก็มองเราผ่านกระจกมองหลัง  ด้วยสายตาที่นิ่ง ขรึม และเงียบ  เราเริ่มเย็นยะเยือก  จะซวยซ้ำซวยซ้อนป่ะเนี่ย  เราก็จ้อง Taxi กลับเหมือนกัน  แล้วถามอีกรอบ พี่ทำไมไม่รีบออกรถซะทีละ  หนูรีบน่ะ  แล้ว Taxi ก็จ้องอีกผ่านกระจกมองหลังเหมือนเดิมแล้วพูดว่า  น้อง....รถมันติด....แหกตาดูซะมั่ง ....