L i s t e n i n g

แม้ชีวิตไม่เหมือนขนม....ที่เคี้ยวง่าย

แต่ความคิดที่ควบคุมได้...ทำให้ชีวิตง่ายขึ้นเป็นกอง

          ฉันคิดว่าการใช้ชีวิตมันไม่ง่าย....มันยากเลยแหละ

          ยิ่งเจอปัญหาโน่นนี่ สารพัดสิ่งประดังประเดเข้ามา

          ก็มองสิว่า  มันก็แค่อุปสรรคอย่างหนึ่งเท่านั้นเอง

          คนเราน่ะเจออุปสรรคกันทุกวัน....ใครว่าไม่จริง 

เข้าอนุบาล.... 

                อะไรเนี่ย...เกิดมาไม่กี่ปีก็ต้องมาอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้  คนเยอะแยะจัง  ลูกเต้าเหล่ากอใครเนี่ยปนเปกันไปหมด  แถมตอนบ่ายยังมีบังคับให้นอน แถมก่อนนอนต้องดื่มนม...ไม่ชอบเลย  คิดถึงพี่เลี้ยงที่บ้านจัง  เอ๊ะ.....แต่เด็กอะไรหว่าปีเดียวมีพี่เลี้ยงถึง 13 คน.....ก็น่าพามาเข้าโรงเรียนอยู่หรอกน่ะ แก่นเซี้ยวเชียว

เข้าประถม....

                อะไรเนี่ย....ทำไมครูโรงเรียนนี้สอนไม่ถูกใจเลย  นี่ถ้าขึ้น ป.4 ต้องเจอกับครูหน้าโหด  ไม่เอา ๆ ๆ ทนไม่ไหว....ย้ายโรงเรียนดีกว่า

เข้ามัธยม....

                อะไรเนี่ย....ทำไมต้องให้นั่งหน้าเครียดเพื่อสอบเข้าโรงเรียนมีชื่อด้วย  โรงเรียนไหนก็มีชื่อด้วยกันทั้งนั้น  จะอะไรกันนักกันหนา...กะอีแค่เรียนต่อมัธยม....ดีอย่างนั้นดีอย่างนี้  เข้าไปอย่างดูดี  พอไปแล้วรู้ดีเลยว่าที่แท้มันก็ไม่ได้ดีอะไรมากมาย  ต๊ายตาย....ค่านิยมที่คนสร้างกัน

เข้ามหาวิทยาลัย....

               อะไรเนี่ย....อ่านหนังสือแทบเป็นแทบตาย  เพื่อสอบเข้าสถาบันที่มีชื่อเสียง  อีกแล้ว  ไอ้ชื่อเสียงอีกแล้ว  ที่เอาวัยใสสนุกสนานของช้านไป  แหม๊....วันคะแนนออกลุ้นเว่อร์ซะไม่มี  นี่แค่คะแนนออกยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าติดรึเปล่า  สภาพตอนนั้นมันโคตรเครียดเลย  เอ๊า...นี่เราติดสิ่งที่สังคมนิยมซะแล้วสิเนี่ย.....

เข้าใจตัวเองรึยัง....

               โห.....ผ่านมากี่สิบปีแล้วที่ร่ำเรียน วนเวียนในสังคมที่คนสร้างขึ้นมา  จ่ายเงินค่าร่ำเรียนไปเท่าไหร่แล้วเนี่ย  แล้วไง  หลายคนว่าถามตัวเองรึยังว่าจะเรียนต่ออะไร จะเข้าคณะไหน  ตอบตรง ๆ จบมหาวิทยาลัยแล้ว  ยังถามตัวเองอยู่เลย  ว่าอยากเป็นอะไรกันแน่  ผ่านมากี่ปี  สะกดได้คำว่าเข้าใจตัวเอง  แต่เข้าใจมั๊ย รู้สึกว่าหัวสมองยังเรียงร้อยไม่ถูก  คงต้องค้นหาต่อไป....  แล้วค้นต่อไปเจออะไรล่ะ  แน่นอนเจออุปสรรคไง  เจอแล้วทำไงล่ะ  ก็ฟันฝ่าสิ  จะไปยากอะไร 

               ชีวิตนี่มันมีจังหวะให้สะดุดเสมอ  ล้มบ้าง หัวคะมำบ้าง  เหลียวมองหลังบ้าง  ปนเปกันไป  มันถึงสนุกไง (แต่ก็อย่าสนุกในคนอื่นเป็นทุกข์นั้น อันนั้นมันบาป )  ถ้าให้ชีวิตมันหวานเสมอไป  ช้านไม่เอาไม่ชอบ  บอกเลยว่าชีวิตที่ไร้สิ่งความขม  ไร้ซึ่งอุปสรรคใด ๆ ก็เหมือนชีวิตที่ไร้ซึ่งภูมิต้านทาน ง่าย ๆ แค่นี้เอง

ไม่เอาน่ะชีวิตขี้โรค .......

เข้าใจว่าไม่หวานเหมือนขนม 

แต่ก็ยังได้ยลลิ้มรสหวานบ้างประปราย 

อย่างนี้สิถึงจะรู้ค่าที่แท้จริง