L i s t e n i n g

ห้ามได้มั๊ยเนี่ย !!!

     เพิ่งพ้นจากเครื่องแบบได้ไม่นานนัก (ชุดนิสิตน่ะ ไม่ใช่ชุดนักโทษ)

     หลุดจากคำว่า นิสิต ได้แป๊บ ๆ ต้องเปลี่ยนโหมดเป็นคนทำงาน

                             " ซะแล้ว !!!! หรือนี่..... "

     หลังจากที่เปลี่ยนโหมดชีวิตมาสู่วงโคจรการทำงาน....

     กับบริษัทมีชื่อแห่งหนึ่ง (ที่ไหนมันไร้ชื่อว่ะ)

     ช้านก็ได้เรียนรู้ใหม่ทุกอย่างตั้งแต่สากกะเบือยันเรือขีปนาวุธ

                 " แหม๊....อะไรมันจะเรียนรู้เว่อร์ ขนาดน๊านนน "

                 "  แต่มันจริงน่ะ !  เรียนมาก็คิดว่าขนาดนี้แล้ว "

                 " ทำงานนี่มันยิ่งกว่า ....... กว่าเรียนอีกเย้อออ "

   เช่น

             ความรับผิดชอบ : 

                      ไม่ใช่ว่าทำใครเค้าท้องมาก็ก้มหน้ารับ พ้มป้อเด็ก 

                       บ้าหรอ ...... รับผิดชอบตั้งแต่หัวจรดเท้า  ว่าไปนั้น 

            1. รับผิดชอบสายตาตัวเอง ....

                สายตาตั้งตรง ๆ นิ่ง ๆ สยบทุกสิ่ง 

                ตาเชิดหยิ่งเซ็กซี่ก็เม้าท์กันไปใหญ่ (จริง ๆน่ะ) 

            2. รับผิดชอบริมฝีปาก  ....

                ปากแดงหน่อยไม่ได้...ต้องอมชมพูนิด ๆ แน้....ยิ้มทีต้องยิ้มหวาน ๆ

                ยิ้มมุมปากก็ผิด  ยิ้มแหะ ๆ ก็พลาด  ยิ้มกวนประสาทเป็นโดนเฉ่ง  

                ยิ้มอย่างไหนจะถูกใจล่ะเนี่ย  มันลำบ๊ากกกลำบากกก

            3. รับผิดชอบมือไม้ .....

                มือไม้น่ะอย่าแข็งทื่อ ไหว้ได้เป็นดี มารยาทดี นอบน้อม  ค้อมหัว 

                โอ้...ลูกเต้าเหล่ากอใครเนี่ยช่างเลี้ยงดูมาดี

            4. รับผิดชอบส้นเท้า .....

                น้าน...ส้นสูงต้องเดินแบบย่องเบา  เดินทอดน่อง  เดินทิ้งเสียง 

                เดินไปไหนมาไหนรู้ทั้งตึก ...แหม๊...เด๋วก็มีคนเหล่ลอดแว่น 

                แล้วมันจะไม่จบสิเทอ

          นอกเรื่องไปไหนไกลถึงนราธิวาสแล้นนนน ..........

         เข้าประเด็นว่าทำไม  ถึงอย่าให้งานรุมเร้าคุณ 

               แหม๊....มีใครที่ไหนจะไปฉอเลาะออเซาะรุมเร้างานล่ะ  มีแต่จะตีตัวออกห่าง 

               ยิ่งสิ้นเดือนยิ่งอย่ามาเจอหน้ากันเลยยดีกว่ามั๊ย  งานไม่เสร็จ  บ้านไม่กลับ 

               ข้าวกินไม่ตรงเวลา  หน้าตาเคร่งเครียด  ดูละครพีเรียดยิ่งบ้า 

               เอ๊า....ประสาทเริ่มเดินทางมาเยือนเป็นระลอก ๆ ๆ 

               แน้....ขยันมาทุกเดือนเชียวน่ะ  มาทีนี่กุมขมับตั้งแต่รังสิตยันฝั่งธน

        เพลา ๆ บ้างน่ะทุกคน 

        ( ตอนนี้โล่งแระ  ปิดเรื่องเรียบร้อย )

               เมื่อห้าชั่วโมงก่อน....โฮกกกก ข้าวปลาไม่ยอมกิน 

               นั่งหน้าตาผู้ดีผีสิงเป็นคุณนายหน้าเครียดหน้าจอ....

                " หมอบอกคุณใช้คอมมากไปน่ะ "

                " แหม๊....หมอขาาา จะให้ใช้พิมพ์ดีดหรือไง  "

                " อื้ม...ที่บ้านหมอก็มีน่ะ สนใจมั๊ย เด๋วให้ !!!!  "

               ป่อยยย ใครก็ได้เอาหมอไปเก็บที

เบรก ....ตัวโต  ๆ  มาอัพเดตเทรนชุดทำงาน ใส่ไปทำงานมั๊ย

ชุดแรก  ชอบแว่นมาก....ได้ใจ ๆ

ชุดสอง  ชอบใจใส่มันทุกสี  เทรนดีจริง ๆ

ต่อ ๆ ๆ

       เดือนนี้วันหยุดเยอะ...ก็ดีใจน่ะ  แต่มานั่งคิดดี ๆ แหม๊.....

             เดือนก่อนไม่มีวันหยุดยังทำงานไม่ค่อยจะทันเลย 

             แล้วนี่....โอ้...หายไปเฉย ๆ หนึ่งสัปดาห์ 

             ลั๊ลลาแทบตายสุดท้ายก็นั่งหน้าเครียดอยู่สิ้นเดือนเหมื้อนนนนเดิม 

              ไม่ได้ต่างกันเล้ยยยย

       สิ้นเดือนหน้า  สิ่งเดียวที่ห้ามไม่ได้ 

              ไม่รู้ใครจะรุมใคร  ทั้งงานทั้งคน  งานนี้รุมกันอีรุงตุงนังไปหมด 

              ก่อนไปพักผ่อน  ลั๊ลลาวางแผนเที่ยวเต็มที่  แว๊บหนึ่ง  ..... เสี้ยวนึงที่คิด 

              แล้วหลังจากกลับมาล่ะ  อะไรที่รอคอยอยู่....เพื่อนที่แสนดีทุกที่ทุกเวลา 

              น้องงาน  (ชอบมีชื่อเล่นว่า งานเข้า) 

              งานเข้าทีไรต้องไปหามุมเงียบ ๆ ประชดตัวเองไปวัน ๆ 

              ต๊าย ๆ ชีวิตมันช่างชิวสิ้นดี (ตรงไหนเนี่ย)  

              ต้องเริ่มตั้งสติก่อนสตาร์ทว่ากลับมาจะเคลียร์อันไหนก่อน 

               โอ้ยยย แค่คิดก็เวียนหัวตัวแลดูหมอง รัศมีความสุขหดหายไปในพริบตา 

               อะไรมันจะแย่ขนาดนนั้นว่ะเนี่ย 

              เอาเห้อ....วิกฤตงานรุมเร้าช่วงสงกรานต์ยังผ่านมาได้ 

              มรสุมงานรุมเร้าระลอกสองแค่นี้เองจะเป็นไรไป 

ปล่อยและวางได้แล้ว (หรอ)  ก็เริ่มมาขีด ๆ เขียน ๆ

วางแผนว่าจะกินไรดีพรุ่งนี้  ม๊ายยยช่ายย 

จะหาทางรับมือ กับงานรุมเร้าระลอกสองยังไงดีเนี่ย......

                    ห้ามบอกน่ะ ว่า ทำใจ   โอ๊ยย....ทำไม่ทัน  ใจร้าวจริง ๆ